Rozdział 28

W pokoju rozległo się pukanie do drzwi. Liam przyszedł do mnie z gorącą czekoladą. Jaki on kochany, cieszę się, że mam takiego kuzyna i przyjaciela w jednej osobie.. Podał mi jeden z nich. Rozsiedliśmy się wygodnie na łóżku, napawając się smakiem i zapachem napoju. Od razu przypomniały mi się lata naszego dzieciństwa.

-pamiętasz jak kiedyś, całe dnie spędzaliśmy razem? Tylko ty i ja. - spytał niemal czytając mi w myślach.

- Taaa. - odpowiedziałam krótko, nadal wędrując myślami daleko w przeszłość. - Fajnie wtedy było... Mieliśmy może z 12 lat i się ciągle kłóciliśmy....... no a potem godziliśmy.- dodałam rozśmieszona tymi wspomnieniami, kiwając na boki głową i upijając duży łyk czekolady.

Przestaliśmy cichutko chichotać, spojrzeliśmy na siebie i znowu lekko zachichotaliśmy.

- hmmm.. a pamiętasz jak myślałaś, że w parku była taka górka do zjeżdżania, a ty w nią wpadłaś po samą szyję, bo ona była taka puchowa? Musiałem cię z niej wyciągać.. - zaśmiał się.

- to nie było śmieszne.- zaprzeczyłam przez śmiech.

-No tak trochę było. - odparł śmiejąc mi się prosto w twarz. Wybuchłam jeszcze głośniejszym śmiechem.

-no fakt, ale tylko tak troszeczkę. - odparłam.

Siedzieliśmy tak i wspominaliśmy stare, dobre czasy może z godzinkę, dwie? Sama nie wiem, straciłam poczucie czasu. Na niektóre wspomnienia, zwłaszcza moje oczy przeżywały dość konkretną powódź, ponieważ wiedziałam, że to już nigdy nie wróci. Liam zgrywał jak zwykle twardziela, ale znałam go zbyt długo, żeby nie zobaczyć pojedynczych kropelek wypływających z jego oczu, które szybko maskował. Za chwilę jednak śmialiśmy się tak głośno, że 'zatroskani' nasi przyjaciele wpadali, aby spytać czy "na pewno nie potrzebujemy zobaczenia się z psychiatrą?" lub też czy "przynieść nam kaftany bezpieczeństwa?".

Czas biegł jednak nieubłaganie. Po dość długiej rozmowie chłopak wstał, pożegnał się ze mną cmoknięciem w policzek oraz mówiąc przy tym „Miłych snów”, a potem udał się do swojej dziewczyny.

Dochodziła północ, a ja nadal nie mogłam zasnąć przez burzę, która szalała poza domem. Może to się wydać głupie, lecz po prostu się bałam. Lekko się podniosłam i spróbowałam włączyć lampkę nocną. „Cholera!”- syknęłam sama do siebie, gdy zorientowałam się, że nie ma prądu. Po omacku wyszłam z pokoju, schodząc po schodach i trafiając do kuchni.

Właśnie nalewałam sobie soku do szklanki, to znaczy tak mi się wydaję, bo było ciemno jak w dupie, kiedy ktoś pchnął mnie na podłogę, razem ze mną się przewracając i powodując tym samym zbicie szklanki oraz wylanie soku na podłogę. Nie mówiąc już o moim krzyku. Usiadł na mnie okrakiem i jak dzikie zwierzę zaczął mnie szarpać. W końcu przybliżył swoją twarz do mojej tak, że nasze nosy się ze sobą stykały i można powiedzieć, że wydarł mi się prosto w usta:

-Michaela?!

-tak, a niby kto?- spytałam nadal nic nie rozumiejąc.- Louis?! Co ty wyprawiasz?!! jeszcze chwila i byś miał mnie na sumieniu, jeśli wiesz o co mi chodzi..

Zmieszany pomógł mi wstać oraz wytarł sok z podłogi.

L:Sorry, myślałem, że to złodziej.

M:Myślisz, że złodziej byłby w piżamie i nalewał sobie soku?! Chyba te marchewki wyssały ci mózg, no chyba, że zrobiła ci to Ana....

L:haha bardzo śmieszne. To ja może już wrócę do pokoju...- odparł szeptem, czyli tak jak cały czas teraz rozmawialiśmy.

Przymrużając oczy, aby spróbować zrozumieć jego tok myślenia zrobiłam facepalma.

-Lou?

-tak?

-jesteś idiotą.

-wiem, ale za to mnie przecież kochacie. No i dzięki temu, że wszyscy jesteśmy pojebani, tworzymy taką idealną, pojebaną rodzinkę.

Odpowiedział, wchodząc już po schodach i się cicho śmiejąc. Wróciłam do swojej wcześniejszej czynności. Po parunastu chwilach poczułam, że mnie ktoś przytula i szepcze do ucha „Nie bój się, to ja”. Rozpoznałam głos Hazzy.

-boisz się?- spytał.

-oczywiście, że nie.- skłamałam, czując jak moje policzki oblewają się rumieńcem.

Za oknami błysło się oraz zagrzmiało. Podskoczyłam niczym moje serce w tej samej chwili i szybko wtuliłam się w chłopaka.

-No może jednak troszeczkę...- przyznałam ledwo słyszalnym szeptem.

Zaśmiał się i nic nie powiedział, tylko mocniej mnie przytulił, abym poczuła się bezpiecznie. I tak też się stało. Z powrotem stałam się senna. Mój chłopak czując to, zaprowadził mnie do pokoju.

-no to... Dobranoc, kochanie.- powiedział, kiedy kładłam się z powrotem do ciepłego, pachnącego łóżeczka.

-Nie zostaniesz?

-Mówiłaś, że dzisiaj śpię sam, więc....

Znowu zagrzmiało.

-Tak, jasne. Mówię różne bzdury. Na przykład, od roku mówię sobie, że od jutra się odchudzam. No i co? Gdziekolwiek jestem, pożeram wszystko na swojej drodze, jak odkurzacz. Ughhhh... No chodź już do mnie.

Uśmiechnął się zwycięsko i położył się obok mnie.

-nie jesteś gruba. Jak dla mnie jesteś piękna. No i przynajmniej mam się do czego przytulić, a nie jak to masz w zwyczaju mówić:” Z tyłu plecy i z przodu plecy”.

-Też się cieszę, Hazza...- odpowiedziałam, zasypiając.

Jak przez mgłę słyszałam, jak cicho powiedział:”Ja się cieszę mocniej, uwierz mi”. Nie wiem czy to był już sen, czy też na serio tak powiedział, ale wywołało to uśmiech na moich wargach. Przynajmniej wiem, że podobam się swojemu chłopakowi.

-wiesz, że śpię nago?- spytał.

Momentalnie otworzyłam oczy. Mimo, że nie zaczęłam drżeć się na całe gardło, uwierzcie mi, w środku darłam się jak opętana.

-Że co?! Harry, ubieraj się!!!- krzykłam na niego.

-Żartowałem, mała... Jak chcesz możesz to sprawdzić.

Nie widziałam tego, lecz czułam, że się uśmiecha. Po chwili wahania, zsunęłam ręką z jego klatki piersiowej na krocze. Rzeczywiście miał bokserki. Uffff..

Czułe pocałunki w okolicach mojej szyi. Pisałam Wam już, że to uwielbiam? Jeśli nie, no to napisze. Ja pierdziele jak ja to uwielbiam! Były one bardzo, bardzo, BARDZO czułe. Najcudowniejszy sen na świecie.

Chociaż czy we śnie było by mi zimno w odkrytą nogę? No właśnie, raczej nie. Bijąc się z myślami, otworzyłam ciężkie jak nigdy powieki. To nie sen, to mój chłopak. NO I WTEDY TO SIĘ STAŁO. Zrozumiałam, że nadal trzymam rękę, no powiedzmy, że po tej przeciwnej stronie niż pośladki. No, ten, no, ten teges.... chyba rozumiecie, co nie? XD jednak nie musiało to trwać zbyt długo, bo Harry się odezwał.

-Sprawdziłaś to.

-Tak, bo chcę się do ciebie przytulić bez jakichkolwiek konsekwencji.- odpowiedziałam.

-Niby jesteś taką niewinną i grzeczną dziewczynką, a dotykasz mojej Hazzacondy.

-Po prostu sprawdziłam, czy rzeczywiście żartujesz.

-Podoba mi się i wersja grzecznej oraz niewinnej Michaeli, jak i wersja niegrzecznej...- ciągnął dalej swoje.

-Dobranoc, Hazza.- urwałam poirytowana i z rumieńcami na policzkach rozmowę.

-A buziak na dobranoc?- odezwał się po krótkiej ciszy.

Podniosłam się z jego torsu i nim ciężko westchnęłam, obdarzyłam go czułym całusem.

-Dobranoc, kochanie.- rzekł po czym, zaczął delikatnie wędrować opuszkami palców po moich plecach. Wdychałam zapach jego skóry, próbując zapomnieć o grzmotach i błyskawicach. Nareszcie udało mi się odpłynąć do krainy snów, w rytmie bicia serca mojego ukochanego.

____________________________________________

Nanananananana 

witajcie! :* 

Rozdział nie uważam, za najlepszy, ale na serio się starałam.

Dedykuje go mojej kochanej,  pięknej, najlepszej i jedynej w swoim rodzaju Van. Dziękuje Ci za wszystko, bejb! ;3 :*

Jebie mnie dzisiaj kompletnie! 

Tak na walentynki to powiem Wam, że was wszystkich kocham i że bym Was chętnie wszystkich przytuliła. <3

jebnij Smile For Meeeee!

 a i przepraszam za te durne teksty w rozdziale #lol

Powrót do staroci:

SPECJALNIE DLA V.

Van, pamiętasz nasze szkolne dyskoteki? ;3 na początku było między nami różnie, potem się polepszyło... I strasznie się z tego powodu cieszę. Jesteś jedną z niewielu osób, które wiedzą o mnie najwięcej. No i co jeszcze... Stęskniłam się za naszym wspólnym wracaniem do domu. 

Krótka notka specjalnie dla ciebie, ode mnie na twoje urodziny, które będą za 5 dni. HAPPY BIRTHDAY! Niech Harry będzie ojcem twoich dzieci! 

#jebiemnielol